Competentiegericht matchenHet matchen op grond van beroepen of diploma’s heeft zijn beste tijd gehad. Want door op beroepen of diploma’s te matchen kan men niet langer meer de brug slaan tussen vraag en aanbod in onze knelpunteneconomie. Zo’n matchingsaanpak levert immers steeds een binair resultaat: zoek je een verkoper, dan is er enkel een match als de werkzoekende dit beroep heeft uitgeoefend. Maar in vele gevallen is er geen match omdat de werkzoekende niet het betrokken beroep of diploma heeft. Maar wie weet heeft hij wel de goesting, de motivatie om een nieuw beroep te leren? Misschien weet hij ook niet dat dit nieuwe beroep niet zo nieuw is als hij denkt en dat hij al 50%,60% of 70% van de competenties heeft van dit nieuwe beroep.

Willen we dus met beter aas uit de vijver van de werkzoekenden vissen, dan moeten we gaan bemiddelen op grond van verwachte, verworven of te verwerven competenties. Matchen in functie van competenties laat immers toe om affiniteiten met andere beroepen op te sporen omdat gedeeltelijk dezelfde competenties gevraagd worden. Bepaalde beroepen worden daardoor minder vreemd. Stel je bent presentator of leerkracht en je vindt geen passende job of je wil van job veranderen dan zal je ontdekken dat je bv. ook 60% van de competenties van een verkoper bezit. Of vergelijk het profiel van een onderhoudsmecanicien in de automobielnijverheid met dat van de installateur van zonnepanelen en je ontdekt voor drievierden gelijklopende competenties. Of je wil je herscholen van brandweerman naar verzekeringsagent en je zult bepaalde vakken niet moeten ‘studeren’ omdat je al de competenties bezit.

Click here to read more